گنده گوزی

یک وقتایی از اینکه کسی بهم دروغ میگه عصبانی میشم. یا مغزم سوت می کشه وقتی می بینم یک نفر نقشه کشیده و آدما رو مثل مهره های شطرنج طبق خواسته خودش حرکت می ده. حس نا امنی میاد سراغم و همزمان حس بی عرضگی. شاید در ظاهر اونا رو سرزنش کنم که چقدر پستن و فلان. اما در واقعیت بهشون حسودیم می شه. انگار که اونا توانایی بالاتری نسبت به من دارن. چیزی که اگر داشتم شاید بهتر می شد با مسائل و چالشای زندگی کنار اومد. حداقلش حسرت نمی خوردی که چرا یک فرصت رو فقط واسه احترام گذاشتن یا رعایت قوانین یا راست گویی از دست دادی. چقدر خوب میشه کسی بتونه با اعتماد به نفس آنچه که تردید داره رو محکم بیان کنه و خودش رو بی نقص ابراز کنه.این هوشه. شاید باید تو هوشهای چندگانه این هوش گنده گوزی رو هم بهش اضافه می کردن. یا حداقل تو یکی از مولفه ها جاش می دادن. اینجوری احتمالا مشخص می شد که مثلا اونی که در ظاهر هوش فضایی داره فقط گنده گوزیش زیاده. یا پزشک نمونه سال در اصل گنده گوز نمونه سال هست. معاون نمونه، معلم نمونه، مهندس تاثیرگذار و ... واقعا بهش فکرکنی درصد قابل توجهی ازشون فقط هوش گنده گوزیشون بالاست.