عجب

یک وقتایی اتفاقاتی ممکنه بیفته. گریه می کنی و ناراحت میشی. یا سکوت می کنی و تو خودت می ریزی.

یک وقتایی خشمگین میشی! تعجب می کنی که چطور تحمل کردی؟! و این تحمل کردن و طاقت اوردن تو رو ناراحت می کنه. انگار که غرورت شکسته باشه. در برابرخودت!

چون بارها به خودت گفتی دیگه نمی خوام تکرار شه. دیگه نمیخوام اینجا بمونم. دیگه نمی خوام ابن شغل رو ادامه بدم. و ... ولی هی سعی کردی سازش کنی... و این حرصت رو در میاره. همین غرورت رو میشکنه.

میفهمی تبدیل شدی به کسی که دیگه غروری نداره!

اینه که آزار دهنده ست. و اگر قرار باشه اشکی ریخته بشه، در سوگ غروری هست که بارها پایمال شده و دیگه رنگ و بویی نداره.